[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Ze was een stuk rustiger dan haar energieke kamergenootje.Het was lastig in te schatten wat ze nu werkelijk dacht.Piper had het idee dat het enige tijd ging duren voordat Celeste haar echt vertrouwde.Dan nog, ze leek nu wel een stuk opgewekter te zijn nu Daria ook mee mocht doen.Piper was blij dat ze had aangeboden mentor van hen allebei te zijn.Er is alleen één probleem, dacht ze bezorgd.Hoe ga ik dit ooit aan mijn zussen uitleggen? Prue en Phoebe wilden al niet eens dat ze mentor werd van één meisje.en nu zijn het er zelfs twee! Daria kwam weer tevoorschijn uit de kast."Ik weet het al", zei ze toen."Ik trek een paar outfits voor jullie aan en dan besluiten we met z'n allen welke er het beste uitziet.En om het te vieren, gaan we daarna met z'n drieën ijs eten.Goed?"Piper knipperde even.Heb ik gezegd dat ik nu mentor ben van twee meisjes? Maak daar maar tweeënhalf van!Hoofdstuk 4Misschien heb ik Piper te hard aangepakt over dat mentorschap, dacht Prue.Ze wandelde door Church Street naar Twenty-fourth Street en genoot van de warme wind die in haar gezicht blies.Het was een lange wandeling geweest vanaf Buckland's, dat in het centrum van de stad lag.Maar de lucht had een mooie, helderblauwe kleur en de temperatuur was perfect.Dit weer was wel een wandeling waard.Ze liep Twenty-fourth Street op, de belangrijkste straat van Noe Valley.Twenty-fourth Street was een gezellige, drukke straat vol cafeetjes, restaurants, boekwinkels, boetieks en heel leuke winkeltjes met speciale spulletjes.Er viel genoeg te kijken in de etalages, dacht Prue, terwijl ze naar een display keek met het vreemdste keukengerei erin.Misschien hebben mijn zusjes wel gelijk.Misschien ben ik wel te voorzichtig en een beetje paranoïde, mijmerde Prue.Wat zou er gebeuren als ik mezelf net als Piper wat meer vrijheid gunde? Als ik mezelf wat minder afschermde? Ze liep een klein steegje in dat zich tussen twee winkels aan Twenty-fourth Street bevond.Dit was de enige manier om bij Full Moon te komen.Pruevond dit winkeltje een van de best bewaarde geheimen van de stad.Er hing nergens een uithangbord, je moest gewoon weten dat het er was.Het was in elk geval toepasselijk mysterieus voor een winkel met spullen voor mensen die zich met magie bezighielden, vond ze.En dit verborgen element voegde een zekere charme toe aan de winkel.Prue kon zich de eerste keer dat ze dit steegje naar Full Moon inliep nog goed herinneren.Destijds had ze geen enkele interesse gehad in de Wicca- winkel en alle magische spullen.Ze was toen op een missie om het perfecte laatste stuk voor haar veiling te vinden.En Adrienne had haar dat ook gegeven - dat en nog meer: een gevoel van vriendschap dat Prue in lange tijd niet had gehad.Ze had pas later ontdekt dat Adriennes winkel zeer goed bekend was bij Wicca's.Als je je met Wicca bezighield in de Bay Area, dan was Full Moon een vertrouwde plek.Het steegje eindigde in een smalle, vierkante binnenplaats bestraat met keien.Een Californische peperboom wierp zijn schaduw op het pleintje en daaronder stond een bankje van sequoiahout.Hiernaast stond een fonteintje gemaakt van lei en koper en de wind blies tegen een windgong die zijn melodie liet horen.Op een of andere manier, dacht Prue, was het Adrienne gelukt een paar vierkante meter stad om te toveren in een mini- oase.Ze was duidelijk een vrouw met positieve energie.Prue liep de drie treden af die naar de winkel leidden en deed de deur open.Adrienne keek opvan achter de sequoiahouten toonbank.Ze was aan de telefoon.Haar bezorgde uitdrukking maakte plaats voor een glimlach toen ze Prue herkende.Met haar hand bedekte ze de hoorn van de telefoon en zei: "Wees gezegend.Ik ben zo bij je, een ogenblik.""Ik heb geen haast", zei Prue."Ik kijk wel even rond."Ja, het zou best goed kunnen voelen om me wat minder af te schermen, besefte Prue.Vooral tegenover iemand die zo intelligent en aardig is als Adrienne.Prue wandelde wat door de gangpaden van de winkel.Het lag er vol met fascinerende spullen.Er waren runenstenen en tarotkaarten, boeken over magie en hekserij, kaarsen, wierook, kristallen, schelpen, geparfumeerde oliën, kelken en ketels en ook rituele dolken - beter bekend als athame's.Plank na plank bevatte gelabelde glazen potten met daarin kruiden, wortels, zaden en poeders; eigenlijk alles dat bij een spreuk van pas zou kunnen komen.Adrienne duwde haar lange, grijsblonde vlecht van haar schouder af, die gracieus naar achteren zwaaide."Nee, sorry, dat heb ik niet op voorraad", zei ze vastberaden in de telefoon."Nee, ik weet ook niet wie dat wel heeft.Wees gezegend." Ze hing op."Is er dan iets dat je niet op voorraad hebt?" vroeg Prue met gespeelde verbazing.Adrienne keek met een blik van afschuw naar de telefoon."Hij wilde stalen spijkers, zwarte kaarsen en een poppetje van stof.het soort benodigdheden voor een spreuk van de zwarte magie, bedoeld om iemand iets aan te doen.Ik was niet echt van plan hem behulpzaam te zijn bij dergelijke bezigheden."Prue deed haar best niet al te hevig geïnteresseerd te lijken."Krijg je veel van dat soort telefoontjes?" vroeg ze."Je weet wel, van mensen die zich met zwarte magie bezighouden?" Adrienne stopte een los plukje haar achter haar oor."Niet erg veel.De meeste mensen die met de Kunst bezig zijn, weten dat deze winkel uitsluitend voor witte magie is.Waarom?" Prue haalde haar schouders op en hoopte dat ze nonchalant klonk."Oh, gewoon uit nieuwsgierigheid."Prue en haar zussen hadden al redelijk veel persoonlijke ervaring opgedaan met behoorlijk sinistere zwarte magiërs.Soms vroeg ze zich af hoeveel van die wezens er bestonden, rondhangend, wachtend op hun kans om het tegen de Magische Machten op te nemen.Dat was gedeeltelijk de reden dat ze enigszins paranoïde was geworden.Prues onofficiële motto, "vertrouw niemand", was in diverse gevallen al verstandig gebleken.Adrienne leunde naar achteren tegen de toonbank en deed haar armen over elkaar."Overal waar licht is, is ook het donker.De Chinezen hebben dat al eeuwen geleden ontdekt." Ze wees naar een yin-yang hanger aan een ketting in de vitrine.Het oeroude symbool toonde donker en licht als twee helften van een cirkel.Ze pasten in elkaar en bevatten het zaadje van hun tegenpool.Misschien kon Prue nog iets leren van het symbool.Er was evenveel goedheid en licht in de wereld als kwaad en duisternis.En van het goede kon zelfs zij genieten.Prue fronste haar voorhoofd.Misschien moest ze haar motto maar veranderen in "Schenk vertrouwen - maar wees wel voorzichtig aan wie.""En, wat kan ik voor je doen?" vroeg Adrienne [ Pobierz całość w formacie PDF ]