[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.‘Dat kun jij ook doen, Angus.’‘Nee,’ zei Angus.‘We hoeven helemaal geen eten te bewaren, laat staan te kopen,’ zei Grompa.‘We moeten het gewoon vangen voor Crusoë.’‘Vis bedoelt u?’ vroeg Kirstie.‘Ja, vis, en wat we verder maar kunnen vinden voor hem; in zee, op het strand en in de rotspoeltjes.Ik denk niet dat hij kieskeurig is, zolang er maar vlees aan zit.’ Hij zag hoe Crusoë het staartje van de sardine doorslikte.‘Hij is zonder twijfel een carnivoor,’ zei hij.‘Wat is dat?’ vroeg Angus.‘Een vleeseter,’ antwoordde Kirstie.‘Ik ben een carnivoor,’ zei Angus.‘Jij bent een omnivoor,’ zei Grompa.‘Wat is dat?’ vroeg Angus.‘Iemand die van alles en nog wat eet,’ antwoordde Grompa.Crusoë, die zijn vis op had, peddelde naar de rand van de goudvisvijver, legde zijn hoofd op de betonnen rand en piepte.‘Hij heeft nog steeds honger,’ zei Kirstie, terwijl hij eigenlijk gewoon gekieteld wilde worden.‘Ik ook,’ zei Angus.‘Het is vast etenstijd.’ Hij sjokte weg.‘Weet u, Grompa,’ zei Kirstie, ‘volgens mij is Crusoë nu al groter geworden, ook al is hij nog geen dag oud.’Grompa ging op zijn knieën zitten, stak een hand uit en legde zijn duim op Crusoë’s neus.Hij strekte zijn andere vingers zo ver mogelijk uit: zijn pink raakte het puntje van Crusoë’s staart.‘Hij past er precies tussen,’ zei hij.‘Hoe groot is hij dan?’‘Tweeëntwintig centimeter.’‘Hoe groot denkt u dat hij kan worden?’‘Vijftien tot achttien meter.’‘Nee, Grompa, u houdt me voor de gek! Dan zou hij ongelooflijk snel moeten groeien.’‘Dat doet hij ook,’ zei Grompa.‘Geloof mij maar.’En nog geen vierentwintig uur later deed Kirstie dat ook.De ochtendexpeditie op het strand was een succes.Kirstie en Angus gingen elk met een garnalennetje op jacht in de rotspoeltjes en Grompa waadde in een paar hoge lieslaarzen met een sleepnet door het ondiepe water.De kinderen vingen een aantal kleine schorpioenvisjes, slijmvisjes en grondels, en Grompa kreeg een stel behoorlijk grote scharren in zijn net.Crusoë at de scharren als middagmaal en werkte nu, tijdens het avondeten, de laatste schorpioenvisjes weg.Toen hij klaar was, kwam hij net als de vorige keer naar de rand van de vijver toe.Angus was al naar binnen gegaan.‘Alleen al door naar hem te kijken, krijg ik trek,’ had hij gezegd.Grompa knielde en strekte zijn vingers weer uit.Maar hoe hij ook zijn best deed, zijn pink kwam niet meer bij het puntje van de staart.‘Hij is al tweeënhalve centimeter gegroeid!’ riep Kirstie.‘Tweeënhalve centimeter! In één dag!’En naarmate de dagen voorbijgingen, groeide en groeide het waterpaard.Hem te eten geven was minder lastig dan je misschien gedacht zou hebben, want – zoals Grompa al had voorspeld – hij was totaal niet kieskeurig.Naast verschillende soorten vis at hij net zo lief garnalen en zeesterren; en hij verorberde met gemak een nogal grote, groene strandkrab.Hij had een voorliefde voor mosselen (en dat was handig, want die waren er volop) en de kinderen waren lang bezig de schelpen voor hem te openen.Dat dit eigenlijk allemaal zoutwaterdieren waren die in het zoete water van de goudvisvijver werden vrijgelaten, veroorzaakte geen problemen.Tijd om lang stil te staan bij die verandering van omgeving hadden ze niet, want Crusoë’s eetlust groeide net zo hard als zijn lichaam.Dat was na een paar weken al net zo groot als dat van een volwassen kat.Toen Grompa hem na een maand mat, had hij twee handen nodig om van neus tot staart te komen.‘Wanneer zou hij groot genoeg zijn om naar het meer te verhuizen, Grompa?’ vroeg Kirstie.‘Nu nog niet,’ antwoordde Grompa.‘Er zitten daar snoeken die twee keer zo groot zijn.’‘Maar die kan hij echt wel aan, ik durf te wedden dat hij die aankan!’ schreeuwde Angus.‘Hij bijt gewoon hele brokken uit die oude snoeken; wedden dat Crusoë dat doet! Hij scheurt ze aan stukken!’ Hij rende rond de vijver terwijl hij met zijn armen peddelde, brulde en verschrikkelijke bijtbewegingen met zijn mond maakte [ Pobierz całość w formacie PDF ]