[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Robin CookZARAZATłumaczył Przemysław BandelNasi szefowie powinni odrzucić wartości rynkowe jako podstawowe dla służby zdrowia i brudne mechanizmy napędzające rynek, w które system ochrony zdrowia został wplątany.Dr Jerome P.Kassirer"New England Journal of Medicine"Vol.333, nr 1, str.50, 1995Dla Phyllis,Stacy'ego, Marilyn,Dana, Vickyi BenaChciałbym podziękować wszystkim moim przyjaciołom i kolegom, którzy zawsze łaskawie gotowi są udzielać wyczerpujących odpowiedzi i służyć radami.W związku z wydaniem Zarazy chciałbym przede wszystkim wyrazić wdzięczność:Dr Charlesowi Wetli, lekarzowi z zakładu medycyny sądowej, specjaliście patologowi;Dr Jackiemu Lee, lekarzowi z zakładu medycyny sądowej, specjaliście patologowi;Dr Markowi Neumanowi, dyrektorowi laboratorium wirusologicznego, specjaliście wirusologowi;Dr Chuckowi Karpasowi, naczelnemu dyrektorowi laboratorium, specjaliście patologowi;Joe Coxowi, prawnikowi i czytelnikowi;Flashowi Wileyowi, prawnikowi, koszykarzowi, konsultantowi w sprawach kultury rap;Jean Reeds, pracownicy socjalnej, krytykowi, która była znakomitym źródłem bezcennych opinii.Prolog12 czerwca 1991 roku, gdy promienie słoneczne dotknęły wschodnich wybrzeży kontynentu północnoamerykańskiego, zaczynał się kolejny, wspaniały, późnowiosenny dzień.Nad większą częścią Stanów Zjednoczonych, Kanady i Meksyku spodziewano się czystego, słonecznego nieba.Meteorolodzy ostrzegali jedynie przed możliwą burzą, która miała się rozpętać nad Doliną Tennessee, i przed ewentualnymi ulewami w obszarze od Cieśniny Beringa aż po Przylądek Sewarda na Alasce.Niemal pod wszystkimi względami ten dwunasty dzień czerwca był identyczny z każdym innym dwunastym dniem czerwca.Z jednym wszak zastrzeżeniem.Zaszły trzy, całkowicie ze sobą nie powiązane zdarzenia, które miały doprowadzić do tragicznego przecięcia się losów trzech wplątanych w nie osób.Godzina 11.36, Deadhorse, Alaska- Hej! Dick! Tutaj! - zawołał Ron Halverton.Machał szaleńczo, aby zwrócić na siebie uwagę swego byłego współlokatora.Nie odważył się wysiąść z jeepa w całym tym bałaganie wywołanym odprawą na małym lotnisku.Poranny 737 z Anchorage dopiero co wylądował.Służby ochronne bardzo zwracały uwagę na pojazdy pozostawione bez opieki w rejonie lądowiska.Na turystów i personel techniczny zajmujący się tankowaniem czekały autobusy i minibusy.Usłyszawszy swoje imię i rozpoznawszy Rona, Dick machnął ręką i zaczął się przepychać przez piekielny tłum.Ron obserwował zbliżającego się Dicka.Nie widział go od roku, odkąd ukończyli college, ale Dick wydawał się taki jak zawsze: obraz normalności w koszuli od Ralpha Laurena, wiatrówce i dżinsach, z małym plecakiem przerzuconym przez ramię.Jednak Ron znał prawdziwego Dicka: ambitnego mikrobiologa, który w samolocie lecącym z Atlanty na Alaskę nie myślał o niczym, pochłonięty nadzieją odkrycia nowej bakterii.Oto facet zakochany w bakteriach i wirusach.Kolekcjonował je, tak jak inni kolekcjonują karty z baseballistami.Ron uśmiechnął się i pokręcił głową na wspomnienie pełnych bakterii naczyń laboratoryjnych, które Dick przechowywał w ich lodówce na uniwersytecie w Colorado.Kiedy Ron poznał Dicka na pierwszym roku, stracił sporo czasu, zanim się do niego przyzwyczaił.Chociaż bez cienia wątpliwości był oddanym przyjacielem, zdarzały mu się szczególne i niemożliwe do przewidzenia zachowania.Z jednej strony był zapalonym graczem drużyn uniwersyteckich i kimś, kogo chciałoby się mieć u boku, zbłądziwszy w niewłaściwej dzielnicy miasta, ale z drugiej strony na pierwszym roku nie mógł się zdobyć na wykonanie w laboratorium sekcji żaby.Na wspomnienie innej, niespodziewanej i zawstydzającej sytuacji, w której znalazł się Dick, Ron ledwo zdusił w sobie śmiech.Wydarzyło się to na drugim roku, gdy cała grupa jadąc na weekend na narty, wcisnęła się do jednego samochodu.Auto prowadził Dick i przypadkowo przejechał królika.Wybuchnął płaczem.Nikt nie wiedział, jak zareagować.W efekcie zaczęto gadać za jego plecami, szczególnie wtedy, kiedy stało się powszechnie wiadome, że w akademiku wyłapuje karaluchy i wyrzuca je na zewnątrz, zamiast rozdeptywać i spuszczać z wodą w toalecie, jak czynili to wszyscy pozostali mieszkańcy.Dick wrzucił swój niewielki bagaż na tylne siedzenie, zanim uścisnął wyciągniętą dłoń Rona.Uściskali się z radością.- Nie do wiary - Ron odezwał się pierwszy.- Ty tutaj! W krainie lodów.- Takiej okazji nie przepuściłbym za nic na świecie - odparł Dick.- Naprawdę mnie wzięło.Jak daleko stąd do osiedla Eskimosów?Ron obejrzał się nerwowo przez ramię.Zauważył paru ludzi z ochrony.Odwracając się ponownie w stronę Dicka, zniżył głos.- Opanuj się - mruknął.- Mówiłem przecież, że ludzie są na tym punkcie wrażliwi.- Och, daj spokój.Chyba nie mówisz poważnie? - odpowiedział Dick drwiącym tonem.- Śmiertelnie poważnie - stwierdził Ron.- Mogą mnie wylać za to, że nie potrafiłem być dyskretny.Żadnej zabawy.Albo zrobimy to raz dwa, albo nie zrobimy w ogóle.A ty nie masz prawa nikomu o tym pisnąć! Nigdy! Tak obiecałeś!- Dobrze, już dobrze - łagodził Dick, uśmiechając się, by uspokoić przyjaciela.- Masz rację.Obiecałem.Po prostu nie sądziłem, że to taka poważna historia.- To niezwykle poważna historia - twardo podkreślił Ron.Doszedł do wniosku, że chyba popełnił błąd, zapraszając Dicka, mimo iż spotkanie z nim zawsze obiecywało niezłą zabawę.- Ty tu jesteś szefem - uznał Dick, uderzając Rona przyjacielsko w ramię.- Usta zamykam na kłódkę, a klucz wyrzucam za siebie.Rozchmurz się i wyluzuj.- Wśliznął się do jeepa.- No, ale teraz wyrywajmy stąd i sprawdźmy to niezwykłe odkrycie.- Nie chcesz przedtem zobaczyć, jak mieszkam? - zapytał Ron.- Mam takie przeczucie, że napatrzę się jeszcze więcej, niżbym chciał - odparł Dick za śmiechem.- Myślę, że to dobra pora, kiedy wszyscy dookoła zajęci są lotem z Anchorage i turystami.- Ron przekręcił kluczyk w stacyjce i zapalił silnik.Wyjechali z lotniska i skierowali się na jedyną drogę prowadzącą na północny wschód.Droga była żwirowa.Żeby rozmawiać, musieli przekrzykiwać warkot silnika.- Do Prudhoe Bay mamy około osiem mil - odezwał się Ron - ale za mniej więcej milę skręcimy na zachód.Zapamiętaj, jeżeli ktokolwiek nas zatrzyma, to jedziemy zobaczyć nowe pole naftowe.Dick skinął.Nie mógł uwierzyć, że to z powodu tej sprawy Ron zrobił się taki nerwowy [ Pobierz całość w formacie PDF ]